مصباح الهدی....

صبح بعد از نماز صبح وقتی  که به صحبت حاج آقای کاروانمان عمل کرده بودیم و به زور خودمان را در بین الطلوعین بیدار نگه داشته بودیم تا به قول ایشان "نخورده مست" بشویم از رواق بزرگ امام خمینی (ره) به سمت ضریح راه افتادیم تا از فرصت خلوتی حرم استفاده کنیم و بالاخره بعد از مدت ها ضریح را ببوسیم. وقتی که بوسیدیم و خواستیم برگردیم یکی از همکلاسی هایم که اتفاقا برخلاف ظاهر و استیلش از عشاق سینه چاک امام و آقاست جلو افتاد. کمی که جلوتر رفت یک دفعه برگشت و رو به من کرد و گفت: "علی! این آقای مصباح نیست؟" گفتم :" کدوم؟" که ناگهان به خودم آمدم و ایشان را دیدم .

سرشان را پایین انداخته بودند و گریه کنان به مانزدیک میشدند. گفتم:" چرا! خودشونند! بریم دستشونو ببوسیم!" و پریدم و دستشان را بوسیدم. همین که ما این کار را کردیم مردم متوجه حضور ایشان شدند و همه ریختند سرشان تا دست ایشان را ببوسند ایشان هم چون متواضعانه نمیخواستند مردم دستشان را ببوسند از حال خودشان خارج شده و به جای گریه و ذکر مدام دستشان را عقب میکشیدند و می گفتند :"آقا! خواهش میکنم... آقا! لطف دارید... ما هم التماس دعا داریم و ..." تاسف خوردم که حال ایشان را به هم زده ایم برای همین در حالیکه خواب از سر همه مان – پنج نفر بودیم – پریده بود و دوست داشتیم پیش ایشان بمانیم به سمت حسینیه به راه افتادیم و در راه هی از فضائل آقای مصباح برای هم میگفتیم و اینکه چقدر ایشان با بصیرتند و همیشه دو سه گام از همه خواص جلوترند و.... آخر سر هم من برای همه شان شروع کردم به اظهار فضل کردن که بله اصولا اگر آدم سحرها به حرم بیاید چیزهای خوبی گیرش می آید و خلاصه خیلی خوب است و همان خاطره معروف دیدن حاج آقای پناهیان و پسر آقا را برایشان تعریف کردم. با این تفاوت که نگفتم آن دفعه شب بود نه سحر.

همان شب وقتی دوباره -البته این بار به تنهایی - به حرم آمدم دوباره ایشان را دیدم، فرصت را از دست ندادم البته  از تجربه امروز صبح هم استفاده کردم و به جای اینکه کاری کنم که همه متوجه حضور ایشان بشوند و دورشان شلوغ بشود خودم همراه ایشان شدم و نیت کردم که تا آخر با ایشان در حرم بمانم. در همین همراهی بود که متوجه شدم ایشان دو تا محافظ هم دارند که اگر بحث آوردن مفاتیح و بازکزدن صندلی تاشو و... نبود شاید نبودشان خیلی سنگینتر بود. –البته جدا از شوخی این هم خودش یک فرصت شغلی است دیگر – سعی کردم تمام توصیه هایی را که راجع به ملاقات با علما و ... شنیده بودم عملی کنم. البته تجربه دیشب برخوردطلبه های حوزه مرحوم حق شناس (ره) با حاج آقای میرهاشم – که خودش روایتی جدامیطلبد و انصافا مرا به حیرت واداشته بود - را هم داشتم برای همین تمام حواسم به ایشان بود و به جای زیارتنامه و دعا خواندن فقط به ایشان نگاه میکردم تا هم آداب زیارت بیاموزم و هم ثواب ببرم.

کنار ایشان پشت به قبله و رو به ضریح نشسته بودم ایشان گریه میکردند و زیارت جامعه میخواندند. حضور برخی طلبه های سمج و یا به قولی کیس (kaiies) فرصت استفاده از تجارب دیگر را از من گرفته بود، ایشان زیارتشان را که خواندند کمی به سوالات چند طلبه و شبه طلبه جواب دادند که در همبن جواب دادنشان هم یک نکته بسیار مهم جود داشت و آن هم تواضعشان بود که مثلا وقتی یکیشان که اهوازی بود پرسید: " عده ای در دانشگاه ما فلان کار را میکنند که به نظر ما نادرست است ولی آنها میگویند شما آن کارشان را تایید کرده اید آیا راست میگویند؟ " ایشان فرمودند: "حالا مثلا اگر من تایید کرده باشم آن وقت این یعنی کارشان درست است؟! ضمنا تا وقتی بزرگانی مثل آقای جزایری آنجا هستند چرا به بنده مراجعه میکنید؟" و بعد هم به همه التماس دعا گفتند و چند رکعتی نماز نشسته خواندند و رفتند، من هم تا دم در حرم بدرقه شان کردم.

فردایش نتوانستم تا بین الطلوعین بیدار بمانم و برگشتم خانه ولی شب همان ساعت هایی که دیشب دیده بودمشان  رفتم و منتظر شدم، که چند دقیقه بعدش ایشان آمدند و همان برنامه دیشب را داشتند یعنی زیارت جامعه و چند رکعت نماز نشسته ، البته امشب پسرشان هم بودند – پسرشان هم واقعا مرا مجذوب خودش کرده بود، ادب این روحانی بزرگوار که کمی هم شبیه پدرش بود مرا به یاد مرحوم سید احمد خمینی(ره) می انداخت – و همین بابی شد تا من کمی جرات پیدا کنم و مساله معروف انتخاب بین حوزه و دانشگاه را با ایشان – یعنی پسر آقای مصباح – مطرح کنم و از ایشان بخواهم که از پدرشان بخواهند در مورد انتخاب درست برای ما دعا کنند ایشان هم پذیزفتند ولی بعدا موقع خارج شدن به من گفتند که: " خودت بگو و اگر خودت بگویی بهتر هم هست." و من هم رفتم مسقیما با خود ایشان درمیان گذاشتم و اول ازشان خواستم که برایم دعا کنند و بعد هم گفتم: " اگر راهنمایی بفرمایید ممنون میشوم." که ایشان هم فرمودند که : " من برای رفع مشکل شما تنها کاری که از دستم بر می آید همین دعا کردن است که چشم، حتما دعا خواهم کرد ولی در مورد سوالتان باید ببینیم که الان در چه دانشگاهی و چه رشته ای هستید و به چه حوزه ای میخواهید بروید و اینکه استعداد و علاقه شما در کدام مسیر است هم مهم است و نمیشود همینطور کلی جواب داد." و بعدش هم التماس دعایی گفتند و دوباره سرشان را پایین انداختند و به راهشان ادامه دادند.

فردا صبحش دوباره حاج آقا را گیر آوردم! برنامه همان برنامه قبلی بود با این تفاوت که این بار محافظهای داغانشان سه پیچ شده بودند که تو نباید کنار ایشان بنشینی و باید بروی که من هم با جمله کوبنده: "میخواهم بنشینم!" دهان جفتشان را بستم – حیف آن همه وقت که برای نصیحت این دو نفر صرف کردم که قدر لحظات در کنار ایشان بودن را بدانید و النظر فی وجه العالم عباده و... – این بار البته ازتجربه  رفتار آن طلبه ها با  حاج آقای میرهاشم هم استفاده کردم و وقتی دیدم ایشان برای پاک کردن اشکهایشان از دستشان استفاده میکنند دست کردم و دو تا دستمال از جیبم درآوردم و به ایشان دادم و بعد دیدم که خیلی به کارشان آمد وبارها از آن دو تا استفاده کردند، ناگهان متوجه یک تغیر دیگر در برنامه حاج آقا شدم و آن این بود که ایشان بعد از زیارت جامعه شروع به خواندن زیارت وداع کردند، خیلی ناراحت شدم.نمازهای مستحبی را که شروع کردند دقیق شدم تا ببینم چه میخوانند. نمازشان خیلی عجیب بود، از رکوع که خارج میشدند کلی ذکر میگفتند بعد میرفتند سجده، بین دو سجده هم باز کلی ذکر میگفتند که من نمیفهمیدم چه میگویند فقط میفهمیدم یک ذکر را مدام تکرار میکنند. چند تا نماز که خواندند شروع کردند به خواندن نماز امام زمان (ع) و بعدش هم بلند شدند و رو به ضریح ایستادند و کمی گریه کردند و رفتند. در راه خروج به محافظشان گفتم : "حاج آقا داشتند زیارت وداع میخوندند! یعنی سفرشان تمام شده؟" او هم سرش را به طرفی خم کرد و گفت : " بله! دیگه تمومه...."
بغض گلویم را گرفته بود.

آیت الله مصباح علاوه بر نقش روشنگری در برابر جنگ تمام عیار فکری و فرهنگی دشمن با نشر عقاید عقلانی ناب اسلام به عنوان پشتوانه تئوریک نظام اسلامی شناخته می شود؛ رهبر معظم انقلاب در سال 84 این «منبع فکر و اندیشه بی غل و غش معارف اسلامی» را عقبه تئوریک نظام دانستند و خطاب به مسؤولان دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه فرمودند: «مجموعه اى از متفكران، علما، و سابقه دارها در امر دین...عقبه تئوریك نظام هستند و آن را تشكیل مىدهند...الان ما در حوزه قم علمایى داریم، بزرگانى داریم، صاحبنظرانى داریم، اندیشه پردازان یا تئوریسینها و ایدئولوگهایى داریم، ما شخصیت علمىِ فكرىِ روشنفكرىِ برجستهاى مثل آقاى مصباح یزدى را در قم داریم.»

یکی از شاگردان حضرت امام نقل می کند: «در اوایل نهضت حدود سال 41 و 42، شخصی از حضرت امام اجازه می خواست؛ برای این مسأله باید دو نفر شهادت می دادند. آیت الله مصباح که شهادت دادند امام فرمودند: شهادت ایشان کافی است ایشان ذوالشهادتین است و شهادتش به جای دو شاهد پذیرفته می شود.» شهید والامقام بهشتی در نامه ای خطاب به استاد مصباح چنین آورده است: «دوست عزیز سلام بر شما و بر دوستان و رفقای یکدل... در پى ساعت دنجى بودم كه بتوانم با آقاى مصباح كه «مصباح دوستان» است با فكرى فارغ گفتگوکنم.»

مرحوم آیت الله مشکینی در اوج تهمتها و تخریبها علیه استاد مصباح در دوران اصلاحات، درباره ایشان فرمود: «حوزه ها باید دهها سال سهم امام بخورند، هزاران نفر در اینجا تحصیل کنند تا در هر عصری یک یا چند نفری نظیر آیت الله مصباح به دست آید. اگر ده نفر عالم بزرگ در حوزه پیدا كنید، یقیناً یكی از آنها آیت الله مصباح است. ما به عظمت او معتقدیم، ما او را دوست داریم، او یكی از خزانه های وجودی ماست، یكی از بزرگان حوزه ماست، بنده خودم علاقه به این آقا دارم، برای اینكه شمشیر برنده اسلام در مقابل كفر است، لذا خیلی با او دشمن هستند. علامت اینکه این شخص همراه با اسلام است و فداکار اسلام است همین فراوانی حمله ها علیه ایشان است.» در همان زمان علامه حسن زاده املی هم در دفاع از شخصیت آیت الله مصباح فرمود: « آقای مصباح انسان زحمت كشیده ای است. من با ایشان همدرس و همبحث بوده ام، خدا را شاهد می گیرم كه پشت سر ایشان نماز می خوانم. از دیشب كه این مطلب (اهانت کاریکاتوریست روزنامه آزاد) را شنیدم حالم دگرگون است.»

 شخصیتی که رهبر حکیم انقلاب او را مطهری زمان نامیدند و فیلسوف متأله آیت الله جوادی آملی در مورد او گفته است: «روحی له الفداء»، بی شک وجود کم نظیری است که پی بردن به عمق افکار و اندیشه هایش نیاز به پژوهش و تدقیق عالمانه دارد تا در پس حجابهای معاصرت مستور نماند و مبنا و مصباح حرکتهای بصیرت افزای جریانات انقلابی قرار گیرد".

در محضر علامه مصباح

یکشنبه دوهفته پیش توفیق شد در نمازخانه مدرسه علمی پژوهشی امام خمینی(ره) در شهر مقدس قم همراه جمع زیادی از دانشجویان شرکت کننده در دوره آموزشی طرح ولایت(سطح 1) خدمت حضرت علامه مصباح یزدی رسیدیم! از شب قبلش که خبر این دیدار را به ما دادند، شخصا خیلی اشتیاق داشتم که شخصیت بزرگواری مثل علامه مصباح را که تعریف های منحصر به فرد حضرت آقا وبزرگان دیگر را در موردشان خوانده بودم وهمیشه از مواضع ونظرات بسیار خوب اعتقادی وسیاسی ایشان استفاده ها میکردم از نزدیک ببینم.

حدود هزار نفر دانشجوی بسیجی بودیم. بعد از چند دقیقه انتظار آیت الله تشریف آوردند. صلی علی محمد یاور رهبر آمد. صلی علی محمد عمار رهبر آمد.

ایشان را تا حالا از نزدیک ندیده بودم. بسیار پیر هستند(حدود 80 سال سن دارند). سخنانشان را با دعای فرج شروع کردند واولین چیزی که ازشان یادگرفتم توجه خاصی بود که به نظر می امد در حین خواندن دعا دارند...

بعد از دعا وخوش آمد گویی به ما و تبریک دهه فجر،اندکی تامل کردند وبعد فرمودند:این روزها که با خودم فکر میکنم میبینم انصافا جای امام(ره) چقدر خالیه...! وبعد شروع کردند به سخنانی در مورد انقلاب وبیداری مسلمانان دیگر. البته در همان ابتدا نکته خاصی گفتند!فرمودند اعتقاد شخصی بنده اینکه امام(ره) الان در این فضا حضور دارند!وبعد با لبخند گفتند حالا شما میخواهید باور نکنید ولی این اعتقاد قلبی بنده است.تودل خودم گفتم که ایشان چیزی میبینند که حکما ما نمی بینیم.

توفیق بود 45 دقیقه برایمان صحبت کردند.جدا از سخنان خوبی که عرض کردند واستفاده کردیم خیلی هم توجه داشتم که به  رفتارهایشان هم دقت کنم. بخاطر همین خیلی حواس جمع بودم! اولین چیزی که از علامه بسار مشهود بود-چه در مدل حرف زدنشان چه در رفتارشان- تواضع ایشان بود.

در اواسط سخن شخصی که کنار ایشان بود آمد ومیکروفن را کمی به دهان ایشان نزدیک تر کرد. بعد از چند دقیقه دوباره شخص دیگری-از مسئولین موسسه بود به گمانم-آمد وباز سعی کرد میکروفن را نزدیک تر کند! این بار علامه عکس العمل نشان دادند! وبا خنده وحالت شوخی به کسی که میکروفن را نزدیکتر کرده بود گفتند، فایده نداره مشکل از پیری ماست!جمعیت خندیدند(یعنی اگر صدا ضعیفه با نزدیکتر کردن میکروفن کار درست نمیشه مشکل از پیریه!)
بعد عرض کردند من افتخاردارم که سرباز کوچکی برای رهبر باشم.افتخار سربازیش را دارم اما دیگه از ما گذشته وپیر شده ایم! جمعیت صلوات فرستادند!

علامه خاطره هایی از سفرهای قبل انقلاب شان به مصر وسوریه هم و سفرشان به آمریکا تعریف کردند که بسیار جالب بود.

خلاصه این دیدار وتوفیق حضور در محضر آیت الله مصباح یزدی(حفظه الله)یکی از خاطره انگیز ترین روزهای عمرم بود...

---

3
منتظر مطالب بیشتر از جمله،مطلب "در محضر علامه مصباح2" ومسائل انتخاباتی مربوط به این عالم بزرگوار در روزهای آینده باشید!

جواب: پدر مصطفای شهید: نحوه شهادت و روز شهادت برای من تعجب آور بود. شب قبل از شهادت تلویزیون یک فیلمی از امامزاده علی اکبر چیذر و قبور شهدا نشان می دهد و ایشان نگاه می کند و به خانمش می گوید عجب جای خوبی است! مصطفی می گوید من قول می دهم ان شاءالله تا روز پنج شنبه (که جمعه همان هفته به خاک سپرده شد) شما را به آن جا می برم. و مورد دیگر که در ایام اربعین اباعبدالله به شهادت رسیدند. ممکن است کسی در این ایام بمیرد ولی شهادت در این ایام به نظر بنده خیلی مهم است.

همسر مصطفای شهید: من قبل از ازدواج با ایشان خواب شهادت ایشان را دیده بودم و شک نداشتم که ایشان شهید می شوند. (خواب دیده بودم که در قبرستانی هستم باران می آید ومن سر مزاری نشسته ام که رویش نوشته است شهید مصطفی احمدی روشن...)من به ایشان می گفتم که شما شهید می شوید و من مطمئنم که شما شهید می شوید.

اما زمانش را نمی دانستم. یک بار خیلی پاپی ایشان  شدم که بگو چه زمانی فکر می کنی شهید می شوی؟ مصطفی از جواب دادن در می رفت و نمی گفتند. یک بار که خیلی اصرار کردم گفت من حدود 30 سالگی شهید می شوم. اما اصلاً بخواهد بگوید آماده باش من شهید می شوم اصلاً و هیچ وقت سعی نمی کرد با کارها و حرف هایش توی دل من را خالی نمی کرد، که  نکته خیلی مهمی است به نظر من.

من نمی دانم

ساعت شهادت تو را

از كجا تنظیم كرده اند؟

شاید اورشلیم

وشاید لندن

وشاید هم

از كنار مجسمه ی آزادی

فقط مانده ام

از این پس

واژه ی گنگ آزادی را

چگونه برای كودكان وطنم

معنا كنم!

وقتی كه فرمان آتش از كنار مجسمه ی آزادی

صادر می شود

راستی نكند مجسمه ی آزادی را

پس از مرگ آن ساخته اند

و سالهای سال

از سواحل مانش تا آمریكا تشییع كرده اند!

مجسمه آزادی  را می گویم!

كه این روزها با دستهایش

مهربان!

بالای سر اوباما

ایستاده است!

تا همه ی گزینه هایش را روی میز داشته باشد!

حتی شهادت تو را

ای چشم های روشن

ای نور چشمی وطن!

همسرم با اتكا به خدا و پیروی از آرمان‌های امام و انقلاب و حركت در خط ولایت فقیه با هدف ارتقاء اسلام،‌ پیشرفت كشور و به نتیجه رسیدن سایت نطنز فعالیت های خود را دنبال می كرد.

به طور قطع مطمئن هستم كسانی كه این اقدام تروریستی را انجام داده اند از سوی دستگاه اطلاعاتی ما به سزای عمل خود خواهند رسید.

من واقعا افتخار می كنم که همسرم به درجه رفیع شهادت رسیده است. دشمنان جمهوری اسلامی ایران بدانند كه جوانان این مرزو بوم اجازه نخواهند داد كه آنها به اهداف شوم خود دست یابند لذا به تمامی دانشمندان ایران توصیه می كنم با توجه به اینكه سختی كار بسیار زیاد می‌باشد اما از پای نایستند و در مسیر پیشرفت كشور گام بردارند...

اینگونه اقدامات تروریستی مسیر پیشرفت كشور را متوقف نخواهد كرد. جوانان انقلاب اسلامی با مشخص نمودن خط مشی خود و حركت در مسیر ولایت فقیه به طور حتم با استكبار جهانی مقابله خواهند كرد و اجازه هیچگونه تخطی را به آنها نمی دهند.